Po wypłukaniu delikatnie odciśnij nadmiar wody, ale nie skręcaj swetra. Najlepiej rozłóż go na ręczniku, zwiń razem w rulon i delikatnie uciskaj, aby ręcznik wchłonął wilgoć. Następnie połóż sweter na suchym ręczniku, nadaj mu właściwy kształt i pozostaw do wyschnięcia w przewiewnym miejscu, z dala od kaloryfera i bezpośredniego słońca. Suszenie na płasko to absolutna podstawa – wieszanie na wieszaku spowoduje odkształcenie, a suszenie na grzejniku – skurczenie i stwardnienie wełny.
Zacznij od kontroli wzrokowej. Trzymaj płytę pod kątem do światła, aby dostrzec kurz, odciski palców lub smugi po środkach antyelektrostatycznych. Jeśli powierzchnia jest sucha, użyj miękkiej szczotki z włosiem antyelektrostatycznym – wykonuj delikatne ruchy po okręgu, zgodnie z kierunkiem rowków. Nigdy nie przecieraj płyty szmatką ani papierowym ręcznikiem, bo mikrowłókna pozostawią rysy. Pamiętaj, aby trzymać płytę za krawędzie i za etykietę – kciuk na środku to pewna droga do odcisków palców na nagraniu.
Gdy podłoże jest już równe, nie spiesz się z klejeniem. Dopiero po całkowitym wyschnięciu tynku lub szpachli (zwykle po 2-4 tygodniach) możesz przystąpić do układania. Na nierównej ścianie, w starym budownictwie, zawsze warto zacząć od wyznaczenia pionów i poziomów – listwa startowa zamocowana na dole zapobiegnie zsuwaniu się płytek. Klej nakładaj tylko na ścianę, tworząc pacą zębatą równomierne pasy. Przy większych płytek używaj kleju o podwyższonej elastyczności, bo stary dom cały czas pracuje – drobne ruchy podłoża mogą powodować pękanie sztywnej okładziny.
Przechowywanie, które nie niszczy: pionowo, chłodno, z dala od światła Po wyschnięciu płyty czas na właściwe zabezpieczenie. Zdejmij oryginalną papierową kopertę, która jest często źródłem pyłu i może pozostawiać ślady na powierzchni. Jeśli masz nową płytę, użyj wewnętrznej koperty z polipropylenu lub polietylenu – dostępnej w sklepach muzycznych. Zewnętrzne okładki zabezpiecz przezroczystymi koszulkami, aby uniknąć przetarć podczas wyjmowania. Każdą płytę umieszczaj w osobnej kopercie, nigdy nie układaj jednej na drugiej bez zabezpieczenia.
Najczęstszy błąd w starym budownictwie to kładzenie płytek bezpośrednio na odpadający tynk lub na farbę olejną. Wystarczy opukać ścianę – jeśli słychać głuchy dźwięk, tynk jest pusty. Taki fragment trzeba skuć aż do cegły lub betonu, a następnie uzupełnić ubytek zaprawą cementową. Powierzchnia musi być stabilna, chłonna i odpylona. Na koniec zagruntuj ją preparatem głęboko penetrującym, aby wyrównał nasiąkliwość i poprawił przyczepność kleju.
Jeśli decydujesz się na pranie w pralce, wybierz program przeznaczony do wełny (zazwyczaj ma temperaturę 20-30 stopni i niskie obroty) i włóż sweter do specjalnego worka na pranie. Użyj płynu do wełny, a nie proszku. Po zakończeniu cyklu natychmiast wyjmij sweter i ułóż go do wyschnięcia – pozostawiony w bębnie będzie się gniótł i mógł nasiąknąć wilgocią, co sprzyja powstawaniu nieprzyjemnego zapachu. Czyszczenie chemiczne to opcja dla rzeczy z metką „tylko pranie chemiczne”, ale jeśli chcesz uniknąć kosztów, sprawdź, czy sweter nie nadaje się do prania ręcznego – wiele wełnianych ubrań ma takie oznaczenie.
Pranie ręczne – kiedy i jak to robić Do miski z letnią wodą (maksymalnie 30 stopni) dodaj płyn przeznaczony do wełny lub delikatny szampon. Nie używaj zwykłego proszku – zawiera enzymy, które niszczą włókna wełny. Zanurz sweter i delikatnie go uciskaj, ale nie pocieraj ani nie wykręcaj. Tarcie powoduje filcowanie, czyli zbijanie się włókien – to główna przyczyna sztywności. Pozostaw sweter w wodzie na 10-15 minut, potem dokładnie wypłucz w czystej, letniej wodzie. Pamiętaj, by woda miała zawsze tę samą temperaturę – nagłe zmiany powodują kurczenie się wełny.
Najważniejsze, by nie łączyć płytek na ścianach, które się od siebie odchylają – to typowa pułapka w starych klatkach schodowych. Jeśli jedna ściana jest prostopadła do drugiej z odchyłką kilku stopni, najlepiej zdecydować się na cięcie płytek pod skosem lub zamaskować różnicę szerszą fugą na narożniku. Unikaj też stosowania płytek wielkoformatowych w ciasnych, starych łazienkach – mniejsze formaty (np. 15×15 cm) łatwiej dopasować do nieidealnych kątów. Zanim skończysz, sprawdź, czy całość jest równa – jeśli nie, masz jeszcze czas na korekty, zanim fuga stwardnieje.
In case you loved this information and you would love to receive more info with regards to przechowywanie w małym mieszkaniu generously visit our website.