Przy klatce z prętów pamiętaj o podłożu: trociny, papier, żwirek — zależnie od gatunku. Przy akwarium podłoże musi być wilgotne, ale nie mokre; nadmiar wody powoduje pleśń. W obu przypadkach sprawdź, czy zwierzę nie ma dostępu do kabli, ostrych krawędzi i metali, które mogą rdzewieć. Klatka z prętów łatwiej się czyści, ale brud wpada na podłogę. Akwarium czyści się rzadziej, ale trudniej — trzeba wyjmować wyposażenie i uważać na silikon.
Zacznij od wielkości i przestrzeni. Chomik syryjski jest wyraźnie większy, osiąga kilkanaście centymetrów i potrzebuje klatki o dużej powierzchni podłogi, minimum około 80 na 50 centymetrów, a lepiej więcej. Dżungarski jest mniejszy, ale to nie znaczy, że wystarczy mu małe pudełko. Paradoksalnie mały chomik bywa bardziej aktywny i potrzebuje dużo biegania, więc klatka musi mieć solidny metraż oraz kołowrotek o odpowiedniej średnicy. Za małe koło to najczęstszy błąd: dżungarski wygina wtedy grzbiet, a syryjski po prostu z niego wypada.
Podłoże to pierwszy częsty błąd. Trociny z drzew iglastych drażnią drogi oddechowe i mogą uczulać. Bezpieczniejsze są pelety drewniane, konopie albo mata z polaru, którą pierzesz co kilka dni. Klatkę sprzątaj codziennie z resztek jedzenia i raz w tygodniu wymieniaj podłoże w całości. Świnka nie może stać w mokrym kącie, bo od tego zaczyna się zapalenie skóry i problemy z pęcherzem.
Czwarta rzecz to temperatura i przeciągi. Świnka czuje się dobrze w 18–24°C. Nie stawiaj klatki przy kaloryferze, w przeciągu od drzwi ani w kuchni, gdzie unoszą się opary z patelni. Piąta — obserwuj jedzenie, picie i stolec. Jeśli świnka przestaje jeść na kilka godzin, chudnie albo ma biegunkę, nie czekaj: to wymaga wizyty u lekarza weterynarii. Zdrowa świnka je prawie bez przerwy, a jej zęby rosną przez całe życie, więc brak siana oznacza problemy z zębami już po kilku tygodniach.
Typowe błędy to trzymanie klatki na parapecie, owijanie jej kocem „dla ochrony” i przestawianie chomika z zimnego do gorącego miejsca w ciągu dnia. Nie zakrywaj klatki szczelnie, bo to pułapka cieplna. Obserwuj zachowanie: jeśli chomik leży rozciągnięty na boku, dyszy, ma mokre futro lub jest apatyczny, natychmiast przenieś go w chłodniejsze miejsce i podaj wodę. Stabilna temperatura to nie jednorazowa akcja, ale codzienna kontrola — rano i wieczorem zerknij na termometr i popraw ustawienie, zanim pojawią się objawy przegrzania.
Trzecia zasada: świnie nie znoszą samotności. Trzymaj je najlepiej w parach lub większej grupie. Samce, jeśli nie są wykastrowane, mogą się bić — wtedy zostaw jednego z samicami albo trzymaj dwa osobniki osobno, ale z widokiem i zapachem siebie. Nowe zwierzę zawsze przechodzi kwarantannę: dwa tygodnie w oddzielnym pomieszczeniu, z własnymi naczyniami.
Drugi typowy błąd to branie świnki na ręce za brzuch albo za skórę. Podnoszenie wygląda tak: jedną rękę wsuwasz pod klatkę piersiową, drugą podtrzymujesz zadek i od razu przyciskasz zwierzę do siebie. Świnka nie lubi wysokości, więc trzymaj ją nisko, nad kolanami lub nad łóżkiem. Jeśli wypada z rąk, często łamie zęby albo kręgosłup. Dzieci mogą ją głaskać tylko pod opieką osoby dorosłej.
Świnka morska nie jest zwierzęciem, które można włożyć do klatki po chomiku i dokarmiać resztkami. To zwierzę stadne, aktywne głównie o świcie i zmierzchu, które w niewłaściwych warunkach choruje szybko i po cichu. Zanim ją kupisz, przygotuj miejsce: klatkę o powierzchni co najmniej 0,7–1 m² na jedną świnkę, a przy dwóch — około 1,5 m². Klatka z kratkami na całej wysokości to zły wybór, bo świnki nie lubią być podnoszone i często się wtedy wyrywają. Lepiej sprawdza się wybieg z otwartym dachem albo klatka z wysokim podestem.
Typowe błędy przy urządzaniu klatki to zbyt mała przestrzeń i przesadna liczba akcesoriów. Kolby, misek i domków nie może być tak dużo, żeby świnka nie miała gdzie się ruszyć. Miska na karmę powinna być ciężka, żeby jej nie przewróciła, a poidło kulkowe zamocowane na stałe. Kolejny błąd to brak miejsca na wybieg. Świnka musi codziennie wychodzić z klatki na co najmniej godzinę, żeby się wybiegać. Zabezpiecz wtedy kable i dywan, bo gryzonie wszystko podgryzają. Nie zostawiaj jej samej na podłodze bez nadzoru.
Żywienie: siano, siano i jeszcze raz siano Podstawą diety jest siano — bez ograniczeń, codziennie świeże. Młode osobniki i samice w ciąży dostają dodatkowo karmę granulowaną, ale dorosłym wystarczy siano, warzywa i niewielka ilość granulatu. Warzywa wprowadzaj stopniowo: marchew, ogórek, papryka, cykoria, natka pietruszki. Sałata lodowa i kapusta w dużych ilościach powodują wzdęcia, które u świnki są stanem zagrożenia życia. Świnka morska sama nie wytwarza witaminy C, więc musi ją dostawać z pożywienia — codziennie kilka kawałków papryki lub natki. Woda w poidle kulkowym, wymieniana codziennie, nie może stać kilka dni.
Here is more info about więcej na stronie stop by our own web-site.