Jeśli tkanina jest prana, nie wystarczy ją wyprać — trzeba ją też dokładnie wysuszyć. Mokra tkanina pozostawiona w pralce przez kilka godzin zaczyna śmierdzieć stęchlizną i ten zapach zostaje w niej na stałe. Susz na powietrzu albo w suszarce, ale nigdy nie składaj wilgotnej tkaniny i nie wkładaj jej do szafy. To najczęstszy powód, dla którego zapach wraca po kilku dniach.
Większość ludzi robi to samo: wraca ze spaceru, staje w progu i próbuje złapać psa za łapę, żeby ją umyć. Pies się wyrywa, człowiek się denerwuje, woda leje się po podłodze, a na koniec i tak trzeba zmyć cały przedpokój. Problem nie leży w psie ani w jego uporze. Leży w tym, że mycie łap zaczyna się w najgorszym możliwym momencie — gdy pies jest jeszcze nakręcony po wyjściu, a człowiek stoi w drzwiach z ręcznikiem i narastającą irytacją.
Wplataj ćwiczenia w spacer, ale nie zamieniaj go w trening posłuszeństwa. Siad na krawężniku, zostań na chwilę przed przejściem, rzut smakołykiem w trawę i komenda „szukaj”. To wszystko mieści się w normalnym spacerze i nie wymaga zatrzymywania się na dłużej. Jeśli pies ma tendencję do ciągnięcia, zmiana trasy na mniej ruchliwą ulicę da wam obu więcej spokoju. Unikaj jednak tras, gdzie jest dużo innych psów na krótkich smyczach — to prosta droga do frustracji.
Czwarte miejsce to parapet z widokiem na zewnątrz, ale tylko wtedy, gdy jest osłonięty. Kot potrzebuje obserwować ptaki i przechodniów, jednak bez bezpośredniego narażenia na hałas i nagłe ruchu za szybą. Zasłoń część okna firanką lub ustaw na parapecie doniczkę, która daje poczucie osłony. Uwaga na uchylone okna — siatka zabezpieczająca to konieczność, nie luksus. Piąta kryjówka to legowisko obok opiekuna, ale nie na kolanach. Koty lubią przebywać w pobliżu człowieka, zachowując dystans. Ustaw posłanie metr od kanapy, w miejscu, gdzie nie ma przeciągu.
Trasa to nie tylko kierunek, ale rytm i przerwy Większość opiekunów idzie tempem, które dla psa jest albo za szybkie, albo za wolne. Pies potrzebuje zatrzymań. Nie chodzi o to, żeby stać bez celu, ale o węszenie. Pięć minut węszenia w jednym miejscu to dla psa odpowiednik przeczytania gazety. Jeśli ciągle go popędzasz, odbiera mu to główne źródło bodźców. Zrób eksperyment: przez tydzień pozwalaj psu węszyć, ile chce, w trzech wybranych punktach trasy. Zobaczysz, czy po powrocie jest spokojniejszy.
Najczęstsze błędy to kupowanie legowiska „na rozmiar” bez sprawdzenia, czy kot się w nim mieści z wyciągniętymi łapami, stawianie posłania w miejscu, które nam się podoba wizualnie, oraz zmuszanie kota do spania tam, gdzie chcemy. Kot nie wybierze miejsca dlatego, że jest drogie ani dlatego, że pasuje do wystroju. Wybierze je, gdy będzie tam ciepło lub chłodno — zależnie od pory roku — cicho, z osłoną i bez obcych zapachów. Sprawdź te cztery rzeczy, zanim uznasz, że pupil jest wybredny.
Najczęstsze błędy: szarpanie za łapę, gdy pies ją cofa; krzyczenie, gdy się wyrywa; zmienianie miejsca i kolejności; używanie zimnej wody prosto z kranu zimą. Drugi typowy błąd to nagradzanie psa tylko na końcu — wtedy kojarzy mycie z koniecznością przetrwania czegoś nieprzyjemnego. Lepiej chwalić spokojnie w trakcie, za każdą łapę z osobna, cichym głosem, bez ekscytacji. Unikaj też mydła przy każdym spacerze; przy zwykłym błocie wystarczy woda i wytarcie. Mydło stosuj rzadko, bo wysusza skórę i opuszki pękają.
Na koniec: nie każdy spacer musi być treningiem. Czasem wystarczy wyjść i pozwolić psu wybrać kierunek na skrzyżowaniu. Pies, który ma poczucie sprawczości, chętniej współpracuje w pozostałych częściach dnia. Urozmaicenie trasy nie polega na robieniu z każdego wyjścia wyprawy — polega na tym, żeby pies nie wiedział dokładnie, co się stanie po wyjściu z bramy.
Jeśli pies nadal się wyrywa, skróć czas mycia do kilku sekund i zakończ, zanim zdąży się zdenerwować. Lepiej umyć niedokładnie i powtórzyć za chwilę niż walczyć przez pięć minut. Z czasem pies sam będzie wchodził w wyznaczone miejsce, bo zacznie kojarzyć je z czymś przewidywalnym, a nie z szarpaniną w progu. Cała sztuka polega na tym, żeby mycie łap przestało być wydarzeniem, a stało się zwykłym, nudnym elementem powrotu do domu.
Miejsce do mycia łap musi być stałe i przygotowane zawczasu Wybierz jedno miejsce w mieszkaniu — łazienkę, przedpokój z kafelkami, kawałek podłogi przy drzwiach — i zawsze myj łapy tam. Pies uczy się schematu: wchodzimy, idziemy w to samo miejsce, siadamy, myjemy. Jeśli raz robisz to w progu, raz w wannie, raz na dywanie, zwierzę nie ma szansy przewidzieć, co się dzieje, i reaguje niepewnością.
Zanim w ogóle dotkniesz psich łap, daj mu dwie–trzy minuty na wyhamowanie. Wejdź do mieszkania, zamknij drzwi, zdejmij kurtkę, odstaw smycz. Pies w tym czasie sam się pokręci, obsika legowisko, napije się wody. Kiedy emocje opadną, znacznie łatwiej go poprowadzić w konkretne miejsce. To brzmi banalnie, ale właśnie ten krok ludzie pomijają najczęściej i potem dziwią się, że pies traktuje mycie łap jak zapasy.
Here’s more on więcej have a look at our own web-page.