Kiedy wchodzisz do mojego mieszkania, pierwsze co rzuca się w oczy to surowa biel ścian przełamana ciepłym beżem lnianych zasłon. Wnętrza w stylu prowansalskim to dla mnie nie tylko lawenda i kratka, ale przede wszystkim umiejętność pogodzenia rustykalnego uroku z praktycznością życia na 45 metrach kwadratowych. Pamiętam jak na początku myślałam, że prowansja wymaga przestrzeni jak z francuskich filmów, z wysokimi sufitami i widokiem na lawendowe pola. Nic bardziej mylnego. Kluczem jest dobór odpowiednich mebli i tkanin, które nie przytłoczą małego metrażu. Zamiast wielkiej komody, postawiłam na niski kredens z patynowanym drewnem, który optycznie powiększa pokój. Lawendowe dodatki w postaci poduszek i ręczników nadają charakteru, ale bez przesady – jedna ściana w kwiatowy wzór w zupełności wystarczy. Ważne jest też światło, które w prowansji powinno być rozproszone i ciepłe, dlatego wybrałam żaluzje drewniane zamiast ciężkich zasłon.
Podłoga to był kolejny etap – panele winylowe okazały się zbawieniem, bo nie boją się wilgoci z kuchni ani kropli kawy. Po tygodniu układania odkryłam, że cokół trzeba było dopasować do nierównej ściany. W sypialni postawiłam na lozko z pojemnikiem na posciel, które pomieści całą zimową kołdrę. To rozwiązanie uratowało mnie przed kupnem dodatkowej komody. Przy remoncie mieszkania często zapominamy o detalach, a to one robią robotę – małe listwy przypodłogowe, gładź na suficie schowana za listwą. Kiedy w końcu mogłam wstawić meble, poczułam, że to miejsce ma duszę.
Tapicerka mebli to temat, który często bagatelizujemy, a ma ogromny wpływ na codzienne użytkowanie. Welur jest piękny, ale wymaga regularnego odkurzania, zwłaszcza jeśli masz zwierzęta. Ja wybrałam tapicerkę welurową w odcieniu butelkowej zieleni – nie widać na niej kurzu, a plamy z kawy zmywam wilgotną szmatką. Jeśli boisz się zabrudzeń, postaw na tkaniny z powłoką hydrofobową albo ciemne odcienie. Unikaj jasnych beżów i kremów, jeśli masz dzieci – wiem z doświadczenia, że po tygodniu wyglądają jak po bitwie. Lepiej zainwestować w zdejmowane pokrowce, które można wyprać w pralce.
Na koniec powiem ci coś, czego nauczyłam się po latach: nie ma uniwersalnych rozwiązań. To, co działa u mnie, u ciebie może nie zdać egzaminu. Dlatego zanim kupisz mebel, zmierz dokładnie pomieszczenie, weź pod uwagę swoje nawyki i to, jak naprawdę żyjesz. Jeśli często masz gości, postaw na kanapę z funkcją spania, a jeśli wolisz spać osobno, wersalka będzie lepszym wyborem. Pamiętaj też o detalach, jak stelaz listwowy czy mechanizm DL, które robią różnicę. I nie daj się zwariować trendom – twoje mieszkanie ma służyć tobie, a nie magazynowi z katalogu. Z czasem wypracujesz własne sposoby, które sprawią, że nawet mały metraż stanie się przytulnym azylem.
Mówiąc o materacach, to właśnie one są często pomijanym elementem w aranżacjach industrialnych. Wiele osób skupia się na lampach z widocznymi żarówkami i starych meblach z odzysku, zapominając o tym, na czym śpią. Ja popełniłam ten błąd przy pierwszej próbie. Kupiłam piękne, metalowe łóżko z pojemnikiem na pościel, ale materac był zbyt cienki i twardy. Dziś wiem, że jeśli decydujemy się na industrialny klimat w sypialni, warto zainwestować w porządny stelaz listwowy i dopasowany materac piankowy. To nie tylko kwestia komfortu, ale też zdrowia. Pościel i koce chowam w pojemniku pod łóżkiem, co ratuje mnie przed bałaganem w małym mieszkaniu.
Sypialnia to oaza spokoju, ale i tu pojawił się problem – brak miejsca na półkę na książki. Zamiast tradycyjnej szafki nocnej wybrałam model z szufladą, która mieści czytnik, ładowarkę i okulary. Lożko z pojemnikiem na posciel po raz kolejny się sprawdza – pod materacem mam zapas koców i poduszek. Przy remoncie mieszkania nie warto oszczędzać na materacu – piankowy o gęstości 35 kg/m³ to podstawa dla zdrowego snu. Tapicerka welurowa w odcieniu butelkowej zieleni dodaje charakteru, a jednocześnie jest praktyczna.
Kuchnia w stylu prowansalskim to pole do popisu, ale też pole minowe. Z jednej strony chce się drewnianych blatów i ceramicznych kafli, z drugiej – trzeba zmieścić lodówkę i zmywarkę. Ja postawiłam na kompromis: fronty szafek w kolorze écru z frezowanymi wzorami, a blat z konglomeratu imitującego kamień. Na ścianie nad blatem położyłam płytki w kolorze terakoty w jodełkę, co kosztowało mnie sporo nerwów przy układaniu, ale efekt wynagradza trudy. Otwarte półki na przyprawy i ceramiczne dzbanki to kwintesencja prowansji, ale uważaj – kurz osiada na wszystkim. Raz w tygodniu przecieram je wilgotną szmatką, co wchodzi w nawyk. W szufladzie pod blatem trzymam lniane ściereczki i drewniane łyżki, bo prowansja lubi naturalne materiały. Prawdziwym wyzwaniem okazało się wkomponowanie nowoczesnych sprzętów, ale wybór piekarnika z frontem w kolorze miedzi rozwiązał problem – pasuje do miedzianych garnków wiszących nad wyspą.
For more information about więcej informacji look at our own site.