Kiedy warto sięgnąć po roztwór, a kiedy odpuścić Woda destylowana lub demineralizowana z dodatkiem kilku kropli łagodnego mydła sprawdza się przy zabrudzeniach tłuszczowych i pozostałościach po naklejkach. Mieszasz ją w osobnej butelce, nie w pojemniku po innym środku, i nakładasz na płytę za pomocą miękkiej gąbki lub szmatki z mikrofibry. Największy błąd to lanie płynu bezpośrednio na winyl — wtedy ciecz wsiąka w etykietę i pod nią, co kończy się odklejeniem i trwałym uszkodzeniem. Drugi częsty błąd to tarcie na sucho brudną szmatką: drobiny piasku i kurzu działają jak papier ścierny i zostawiają trwałe rysy, których nie usunie żaden płyn.
Płyny do winyli dzielą się na dwie grupy: roztwory na bazie alkoholu izopropylowego oraz mieszanki wodne z dodatkiem środków powierzchniowo czynnych. Ten pierwszy typ szybko odparowuje i dobrze radzi sobie z tłuszczem oraz odciskami palców, ale przy częstym stosowaniu może wysuszać powierzchnię rowka i osłabiać klej etykiet. Drugi typ wymaga późniejszego wypłukania, bo pozostawiony na płycie zbiera kurz i tworzy lepką warstwę. Zanim kupisz jakikolwiek specyfik, sprawdź, co dokładnie próbujesz usunąć — od tego zależy, czy w ogóle potrzebujesz czegoś więcej niż woda z kranu.
Od płukania do osuszenia — kolejność, która decyduje o efekcie Nakładaj płyn miękką szczoteczką o włosiu naturalnym lub mikrofibrą, prowadząc ruch zgodnie z rowkami, nie w poprzek. Po kilku obrotach spłucz płytę czystą wodą destylowaną, przechylając ją tak, aby woda spływała po powierzchni, a nie stała w jednym miejscu. Największy błąd to zostawienie płyty na płasko, żeby „sama wyschła” — wtedy cała woda z rowków osadza się w jednym pasie i tworzy widoczny zaciek dokładnie tam, gdzie jest najwięcej minerałów.
Do samego mycia przygotuj dwie ciecze: wodę destylowaną lub demineralizowaną oraz niewielką ilość łagodnego płynu bez dodatków nawilżających i zapachowych. Woda z kranu nadaje się tylko do wstępnego spłukania najgrubszego brudu, nigdy do finalnego płukania. Płyn rozcieńczaj w proporcji kilku kropli na litr wody — zbyt stężony roztwór zostawia tłusty film, który potem trudno usunąć i który natychmiast zbiera kurz.
Suche czyszczenie winyli bywa traktowane po macoszemu, a to właśnie ono wykonuje większość codziennej pracy. Woda i płyny są potrzebne rzadko — przy naprawdę zabrudzonych płytach. Na co dzień wystarczy usunąć kurz i osad, zanim igła w ogóle dotknie rowka. Problem w tym, że wiele osób robi to odruchowo, w pośpiechu, i zamiast czyścić — wciera zabrudzenia głębiej.
MC — niski sygnał, wysoka stawka Wkładki MC mają ruchome cewki i nieruchome magnesy. Poziom wyjściowy jest znacznie niższy — od kilku dziesiątych miliwolta do około 1 mV. Wymagają przedwzmacniacza MC albo transformatora podwyższającego napięcie. Impedancja obciążenia jest inna: zwykle od 10 do 1000 Ω, zależnie od modelu. Podłączenie MC do wejścia MM skończy się cichym, szumiącym dźwiękiem i brakiem dynamiki. To najczęstszy błąd przy wymianie wkładki „na lepszą”.
Winyl i streaming traktuje się jak przeciwieństwa: jeden wolny, drugi natychmiastowy. W praktyce oba formaty można połączyć, ale większość osób robi to źle. Najczęstszy błąd: kupno gramofonu bez sprawdzenia, czy w torze jest przedwzmacniacz phono. Wiele współczesnych wzmacniaczy i głośników aktywnych go nie ma, a sygnał z wkładki jest zbyt słaby, by cokolwiek usłyszeć. Efekt to cichy, charczący dźwięk i wniosek, że „winyl brzmi źle”. To nie wina nośnika, tylko brakującego ogniwa.
Po każdym czyszczeniu na mokro wypłucz płytę czystą wodą destylowaną i osusz miękką, czystą szmatką, zanim włożysz ją do koperty. Resztki środka zostawione na powierzchni przyciągają kurz szybciej niż cokolwiek innego. Igła też zbiera ten osad i po kilku odtworzeniach traci jakość. Zadbaj więc o czystość szczotki igły i samego gramofonu — brudna igła potrafi zniszczyć płytę szybciej niż zaniedbany winyl.
Zacieki na płycie winylowej powstają najczęściej nie dlatego, że użyto złego płynu, ale dlatego, że woda z rozpuszczonymi w niej minerałami wyschła na powierzchni rowka. Każda kropla, która odparowuje sama, zostawia po sobie cienki osad soli i wapnia. Dlatego podstawowa zasada brzmi: nigdy nie pozwól płycie wyschnąć swobodnie. Po każdym myciu trzeba mechanicznie usunąć resztki wody, zanim zdąży odparować.
Mokre mycie winyla usuwa z rowka osad, który igła wciska w plastik i powoduje szumy. Płytę trzeba jednak po tym zabiegu wysuszyć, bo wilgoć pozostawiona w rowku sprzyja pleśni i korozji, a przede wszystkim — źle znosi ją winyl. Temperatura i mechaniczne tarcie to dwaj główni wrogowie. Poniżej konkretne sposoby, jak wysuszyć płytę bez ryzyka, że zamiast dźwięku dostaniesz podkowę z PCV.
If you treasured this article and also you would like to collect more info regarding https://24propertyinspain.Com/user/Profile/1528357 nicely visit our own web-site.